De steengroeve ligt er verlaten bij en wordt overwoekerd door plantengroei. Tot in de jaren 1920 werden hier stenen gedolven totdat een lawine een einde aan de exploitatie maakte. Even verderop werd een nieuwe groeve geopend waarna de steenbrekerij en de cementfabriek tot bloei kwamen. We zijn inmiddels in het begin van de jaren 1960 beland en bevinden ons in Mariahöhe, een typisch Duitse stad met vakwerkhuizen en stadsmuren maar vooral met een bloeiende cementfabriek en een spooraansluiting.
Eindelijk is het dan zover, vanaf 7 september ging de “HSL” rijden tussen Amsterdam en Rotterdam, via Schiphol. Nog niet met een HSL treinstel, maar wel over het nieuwe spoor. Als liefhebber van het spoor is het toch een heugelijk moment dat het na vele jaren vertragingen het zover is gekomen. Aangezien ik in Rotterdam woon en we zaterdag de 12de een feestje hadden in Amsterdam zou dat een mooie gelegenheid kunnen zijn om er gebruik van te maken. Bij het bekijken van de website is de reistijd met 42 minuten een stuk sneller dan het ruime uur voor de normale Intercity. Helaas is de dienstregeling voor de FYRA alleen van kracht op werkdagen, dus deze vlieger ging niet op. Op vrijdag 18 september een hernieuwde poging maar dan voor mijn werk. Kaartje kopen op internet gaat makkelijk en eenvoudig, betalen met CreditCard of Ideal en uitprinten, lijkt bijna of je gaat vliegen! Aangezien ik niet naar Amsterdam Centraal moest maar naar Amsterdam Zuid was een overstap in Schiphol noodzakelijk, maar dat zorgde er wel voor dat ik in 31 min van station naar station ben gegaan. Toch een stuk sneller dan het ruime uur voor trein of auto. (Reis helaas de afstand het meest met de auto voor het werk). Om stipt 10:00 vertok de trein van Rotterdam Centraal, de bezetting is nog niet heel hoog, naast twee paartjes met grote koffers die op Schiphol uitstapten waren en drie andere, meer zakelijke, passagiers. Over verkeerd spoor gaan we langzaam richt Hogesnelheidsbaanvak, bij Blijdorp wisselt de FYRA naar het goede spoor en de snelheid gaat omhoog. Wat vooral opvalt is dat het geluid van de bakken nog al overweldigend is en best wel storend, het zijn natuurlijk oude IC bakken, maar comfortabel is anders. Na een minuut of tien nadere we de tunnel door het groene hart. Tot die tijd hebben wij een afwisselend landschap gehad met veel tuinbouw en nieuwbouwwijken van Berkel en Roderijs, Pijnacker en Zoetermeer. De tunnel die een drie minuten duurt is een uitgelezen moment om de krant er bij te pakken, net nu de koffiedame langs komt. Op dit moment weinig mensen die animo hebben voor een kopje en ze verlaat het rijtuig. Na de tunnel komen we langs de A4 te rijden, normaal sta ik voor het Aquaduct bij Roelofarendsveen s’ochtends in de file, nu zoefden we er voorbij, pas dan zie je dat 160 kilometer per uur een stuk sneller is dan de auto. Het einde van de HSL is al inzicht als we over het lange viaduct rijden richting hoofddorp waar we aantaken op het normale spoor naar Schiphol. In precies 26 min staan we voor het perron, waarbij mijn aansluiting naar Amsterdam Zuid netjes op mij wacht. Ik moet zeggen een plezierige reis en vooral de snelheid is te roemen. Als hij nu nog wat vaker per uur gaat zou het een alternatief voor mij kunnen zijn om de auto wat vaker te laten staan.
