Als men praat over het vervoer, per spoor, van vloeibare aardolieproducten, dan denkt men al snel aan de bekende vierassige NAM-spoorketelwagens die het vloeibare goud van Schoonebeek naar de raffinaderijen in Pernis brachten. Als het om 'witte' producten gaat, zoals benzine, gasolie, vetstoffen en smeermiddelen, dan komen al snel de tweeassige spoorketelwagens met merknamen in beeld. Voor het natransport gaat de aandacht dan uit naar de bekende tankauto.
Op Eurospoor 2009 liep ik tegen een kraampje aan met Amerikaanse modellen. De prijs van die modellen was verrassend gunstig. Daar ik al langer met het idee rond liep om iets anders te gaan doen besloot ik een loc en wat wagons aan te schaffen.
Een nieuwe GP7 Phase I (nr. 2180 Southern Railways) en drie nieuwe M.O.W (Maintenance Of Way) wagons gingen mee naar huis voor nog geen 100 euro. Het valt mij op dat het Amerkaanse materieel een stuk voordeliger is dan het Europeese spul.
Praat over Amerikaanse treinen en rangeren en het duurt niet lang voordat iemand "Timesaver" zegt. Deze kleine lay-out, bedacht door de beroemde Amerikaanse modelspoorder John Allen en gepubliceerd in het november nummer van ModerRailRoader in 1972, is een echte klassieker onder de rangeerpuzzles en waarschijnlijk het meest bekende lay-out van dit type.
De "Timesaver" wordt grotendeels door Amerikaanse modelspoorders gebouwd, hij behoort tot het kleine aantal modelspoor-mijlpalen die de tand des tijds hebben doorstaan. De "Timesaver" blijft modelbouwers inspireren om kleine lay-outs te bouwen en biedt net zo veel plezier als 38 jaar geleden.
Dat leek wel wat. Ik had nog voldoende rails over van een vorig project, dus aan de slag.
Naar goed Amerikaans gebruik moest de baan eerst een naam hebben. Het werd Spiderfield Junction
Tagged in: Timesaver
Markeer als favoriet
Bookmark
Email dit artikel
Trackback(0)
TrackBack URI voor deze post
Commentaar (0)
Schrijf commentaar
U moet ingelogd zijn om commentaar te geven. Eerst registreren als u nog geen account hebt.
